پدر

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز.
دغدغه و ناراحتی شما به جهت عاقبت برخی کارهای پدر، نشان دهنده رشد و آگاهی شما است که بسیار ارزشمند و شایسته تقدیر است.
اگر چنین چیزی واقعیت داشته باشد، حق دارید که بابت آن ناراحت باشید؛ اما یک اصل تغییر ناپذیر را همیشه و در همه حالات و شرایط به ذهن خویش بسپار و آن این است که: «والدین در هر وضعیت و شرایط، احترامشان لازم است».
والدین از دیدگاه عقل و دین از احترام برخوردارند. رعایت ادب، مقتضای حق شناسی است.
اما عزیز گرامی چند نکته را لازم است توجه داشته باشی:
1. ارتباط پدرت با زن دیگری غیر از مادرتان، احتمال دارد به یکی از دو صورت زیر باشد:
الف) ممکن است اولا: آن زن شوهر نداشته باشد. ثانیا: او را به عقد موقت یا دائم خود درآورده باشد. در این صورت، پدرت کار حرام و گناهی را انجام نداده است؛ اگرچه داشتن دو زن دائم یا موقت، در عرف امروزی مورد پسند نباشد.
ب) صورت دوم مسئله این است که ارتباط، صورت شرعی نداشته باشد؛ یعنی یا - نعوذ بالله - آن زن شوهر داشته باشد و یا رابطه اش با آن زن بدون عقد باشد. در هر یک از این دو صورت اخیر، رابطه اش با آن زن، از مصادیق گناهان کبیره است که در این صورت واقعاً هر فرزندی از کار پدرش احساس خجلت و شرمندگی می کند؛ ولی آیا شما علم و یقین داری که ارتباطشان شکل دوم را دارد و به صورت حرام می باشد؟ از کجا می دانی؟ این که مردم می گویند، دلیل نمی شود. شایعه سازی، حرف مفت و بی مدرک زدن، دروغ و تهمت زدن به افراد، شیوه بسیاری از مردم امروزی است. با این وصف، چگونه می شود حرف های بی مدرکشان را باور کرد. آن ها حداکثر ارتباط و تماس پدرت را با زنی را دیده اند، اما از کجا می دانند که پدرت آن زن را به عقد خود در نیاورده است. پس باید از میزان خشم و عصبانیت خود بکاهید و با صبر و حوصله پیش بروید. حداقلش این است که آدم شک کند در این که ارتباطشان شکل حرام و غیر شرعی دارد یا نه؟ راه تحقیق این است که باید دید آن زن شوهر دارد یا نه ؟ اگر دارد، پدرت مجرم است؛ چون زن شوهردار را که نمی شود عقد کرد. ولی اگر شوهر ندارد و مانعی برای ازدواج و عقد کردنش نیست، باید مستقیم یا غیر مستقیم از خودشان سؤال کرد که آیا عقد کرده یا نه؟
2. برادر گرامی، آقای سلمان! پدر و مادرهای ما هم مثل خودمان و سایر افراد معصوم نیستند. گاهی ممکن است خطا و اشتباه و یا گناهی را مرتکب شوند؛ یکی اهل دروغ یا بد زبان باشد، دیگری زکات یا خمس مالش را ندهد فرد دیگری اهل ربا و رشوه باشد. بعضی هم اهل چشم چرانی یا ارتباط نا مشروع با جنس مخالف باشد. همه این ها که ذکر شد، از گناهان کبیره و بزرگ است. منتهی برخی از این ها در نزد مردم منفورتر و زشت تر است و بعضی دیگر، از قبح کم تری برخوردار می باشد. مهم این است که باید توجه داشته باشیم که هدف از امر به معروف و نهی از منکر، تبدیل وضعیت بد به وضعیت بهتر و نیکوتر است. پس باید با رعایت جایگاه پدری و حفظ احترام و شخصیت شان به او تذکر داد، آگاهی داد و اشتباهش را به او گوشزد کرد.
در مورد پدر و مادر حق نداریم طوری برخورد کنیم که آن ها از دست ما ناراحت شوند. بیش تر باید سعی کنیم با تحمل و اخلاق خوش و احترام و روش پسندیده، آن ها را متوجه کار ناپسند خودشان بکنیم.
3. آیات سوره‌ لقمان و عنکبوت که در باره رفتار نیک با پدر و مادر می‌باشد، نکته مهمی را یاد آوری کرده است و می فرماید:
«إِلَیَّ مَرْجِعُکُمْ فَأُنَبِّئُکُم بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ؛ (1) بازگشت شما به سوی من است و شما را از آنچه انجام می‌دادید، با خبر خواهم ساخت». این آیه شریفه، دو پیام می تواند داشته باشد. از یک سو، به فرزندان متذکر می‌شود که من به آنچه در مورد والدین عمل می‌کنید و این که قصد و هدفتان چیست، آگاهم و اطلاعاتش را در قیامت به شما خواهم داد. پس از این نگاه، هشدار ی است به فرزندان که روز قیامت و حساب در پیش است؛ پس مراقب رفتار خود با پدر و مادرتان باشید. از سویی دیگر، شاید اشاره به این نکته باشد که چون صبر و شکیبایی در مقابل برخی اعمال بعضی پدر و مادرها، طاقت فرسا و سخت است، خداوند تلخی آن صبر را با شیرینی و حلاوت نظاره‌گری خود جبران می‌کند. به تعبیری می‌فرماید: ای فرزندان خوب! و ای بندگان پاکیزه ام که به جهت اطاعت از من از بعضی حقوق و شادی های خود می گذرید، اگر چه صبر و تحمل کردن بدی ها و نیکی کردن در مقابل رفتار والدین، سخت است، اما بدانید که من این رفتار نیک شما را می‌بینم و در روز قیامت پاداش عالی آن را به شما می‌دهم. آری اگر انسان بداند که خدا می‌بیند، سختی‌ها را برای خدا تحمل می کند و طعم آن برایش شیرین می‌شود.
4. نکته دیگری که باید در سرآغاز هر اقدامی برای اصلاح و راهنمایی افراد و به تعبیر دینی «امر به معروف ونهی از منکر» مورد توجه قرار گیرد، این است که «ریشه خطاها، گناه ها و معصیت ها، عدم آگاهی کافی، ضعف «ایمان و تقوا» و یا ضعف در «خودشناسی و خداشناسی» است که باعث می شود آدمی به سوی دنیا و لذت های موقت یا لحظه ای آن برود.
از این رو، لازم است ابتدا زمینه را برای آشنایی افراد با آفات وآسیب هایی که عمل خطای آنان در سلامتی جسمی و آرامش روحی و روانی خود و خانواده ایجاد می کند و دین و دنیا و آخرتشان را به خطر می اندازد، آگاه ساخت.
پس اگر از جهت علمی و آگاهی از مسائل دینی و اجتماعی، توانایی لازم را در خودت می یابید و از جهت جایگاه خانوادگی نیز پدرت حرف های شما را می پذیرد، با رعایت احترام برای آگاهی بخشی به پدرت اقدام کن. در غیر این صورت، شما تکلیفی نداری.
مواظب خودت باش. از خدا بخواه که هم پدرت را اصلاح کند و هم شما را در تصمیم گیری و رفتار و اخلاق و شیوه برخورد با پدر و مادر و انجام مسؤلیت های دینی موفق کند. ما نیز وظیفه خود می دانیم که در حق شما دعا کنیم. در صورت نیاز به توضیح بیش تر، می توانید با پاسخگویان تلفنی این مرکز با شماره تلفن (09640) بدون کد، تماس بگیرید و مسائل خویش را با آن ها در میان بگذارید.

پی‌نوشت:
1 . عنکبوت (29)، آیه 8؛ لقمان (31)، آیه 15.