غیبت

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
گفتن عیب های کسی که مسلمان است، هرچند نمازخوان نباشد یا معتاد باشد، حرام است. اما اگر کسی متجاهر به فسق باشد، غیبت او اشکال ندارد.
بنابراین، اگر کسی نماز نمی خواند، ولی نمی خواهد دیگران بداند که نماز نمی خواند، غیبت او حرام است؛ اما اگر کسی بی حجاب باشد و باکی نداشته باشد که کسی به او بگوید بی حجاب، اگر نسبت به او گفته شود که حجاب را رعایت نمی کند، چون متجاهر به فسق است، اشکال ندارد.
نسبت به کسی که معتاد می باشد نیز اگر نمی خواهد دیگران بداند معتاد است، گفتن عیب او و این که معتاد شده است، حرام است. اما اگر آشکارا مواد مصرف کند، غیبت کردن او در این خصوص اشکال ندارد.
البته در تمام موارد اگر گفتن عیب برای آن باشد که راه حل برای هدایت او پیدا کند، یعنی با کسی که او می تواند چاره اندیشی کند، از گناه او به مقداری که ضرورت باشد بگوید، اشکال ندارد و گفتن بیش از مقدار ضرورت، حرام است.
اگر کسی غیبت دیگران را کرده باشد، در صورتی که امکان داشته باشد، احتیاط آن است که از شخصی که غیبت او را کرده است، طلب حلالیت کند و بگوید غیبت تو را کردم، بر من ببخشید؛ اما اگر طلب کردن حلالیت مفسده داشته باشد، مثلاً ایجاد کدورت و فتنه نماید، در این صورت لازم نیست از خود آن ها طلب حلالیت کند؛ بلکه در حق کسانی که غیبت کرده است، استغفار کند؛ یعنی از خداوند بخواهد گناهان آن ها را ببخشد و خودش نیز توبه کند و هر زمان به یاد آن شخص افتاد، در حق او دعا کند. (1)

پی نوشت:
1. سؤال تلفنی از دفتر آیت الله نوری همدانی، شنبه 7/3/1389، ساعت 10/12، شماره تماس: 7741850-251.