نقل به معنا بودن احادیث

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
معمولا راویان حدیث سعی داشته اند روایت را عینا نقل کنند. یکی از نشانه های اعتبار راوی قوه حفظ اوست. اگر راوی قوه حفظ قوی نداشت، به روایات او اعتبار چندانی نمی دادند.
از طرف دیگر ، هر کس توان نقل به مضمون ندارد. نقل به مضمون از جانب راویانی جایز بوده و روایت را از اعتبار نمی اندازد که روایت را درک کرده و معنای آن را دریافته و با عبارت کم و بیش مشابه ، همان معنا را به طور کامل یا نزدیک به کامل منتقل کنند. کسانی که فقط راوی و نقل کننده بوده و درایت کافی نداشتند، مجاز به نقل به مضمون نبودند. اگر در الفاظ حدیث دست می بردند، اقدام شان سبب ضعیف و بی صلاحیت شدن خودشان می گشت. حدیث شناسان و عالمان رجال در معرفی راویان نسبت به قوه حفظ آن ها و این که آیا روایات شان غالبا نقل به مضمون است یا عین عبارات معصوم را نقل کرده اند ، تذکر می دهند که در کتب روایی و رجالی کم و بیش آمده است.
اصل آن است که روایت عین عبارت معصوم است، مگر این که نشانه هایی بر نقل به مضمون وجود داشته باشد.
اما کتاب حدیثی که با قاطعیت بتوان گفت همه احادیثش نقل عین الفاظ است و نقل به معنا ندارد، در کتب روایی چنین کتابی نداریم . بله در کتاب هایی که خطبه ها یا نامه های امامان را نقل کرده اند ،مثل نهج البلاغه یا کتاب هایی که دعاهای امامان را نقل کرده اند،مثل صحیفه سجادیه، می توان گفت که الفاظ امامان عینا نقل شده و نقل به معنا نیست.