سلام قولی داده ام{پیش خودم و خدا و نه کسی دیگری} بخاطر پیشرفت درسی کاری را نکنم اما حالا میبینم که اگر این کار را بکنم هم به درسم لطمه نمی خورد می توانم قولم را بشکنم
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
پرسشگر گرامي!
در دو جهت بايد به سوال شما پاسخ گفت:
يك جهت اين است كه آيا به صورت نذر و و قسم و يا عهد قول داده ايد و صيغه نذر و عهد و قسم را جاري كرده ايد يا فقط قول و قرار بدون هيچ يك از اين كارها بوده؟
يك جهت بحث اين است كه كاري را كه قول داديد انجام ندهيد چه نوع كاري بوده معصيت بوده يا نه؟
اما جهت اول بحث:
اگر آن كاري كه قول داديد انجام ندهيد را به صورت نذر و يا قسم و يا عهد بر خود واجب كرده باشيد نمي توانيد قولتان را بشكنيد و شكستن ان حرام است و علاوه بر آن بايد براي شكستن آن كفاره هم بدهيد كه كفاره نذر و قسم و عهد در رساله هاي عمليه آمده است.
ولي اگر ان كار را قول داديد انجام ندهيد و قول و قرار لفظي بدون نذر و عهد و قسم بوده شكستن آن حرام نيست و كفاره اي هم ندارد اگر چه از نظر اخلاقي موظف هستيد به قولتان پايبند باشيد.
اما جهت دوم بحث :
بايد ببينيد كاري را قول داديد انجام ندهيد معصيت خدا بوده يا نه ؟ اگر معصيت بوده شما نمي توانيد آن كار را انجام دهيد چه قول داه باشيد و چه قول نداده باشيد؛ چه به صورت نذر و قسم و عهد باشد چه نباشد و در هر صورت انجام ان كار حرام است. حتي اگر ضرري به درستان نزند.
اما اگر آن كار كار حرامي نيست و كار مباحي است، اگر با عهد و نذر و قسم ان كار را بر خود واجب نكرده باشيد، اگر چه بهتر است به قولتان وفادار باشيد، ولي اشكالي ندارد كه آن را انجام دهيد.
و اگر کار مباح بوده ولی شما فکر می کردید این کار به ضرر شماست و بعدا معلوم شده که به ضررتان نیست و با نذر یا امثال ان ترک ان کار را بر خود واجب کردید، چون بنا به نظر مرجع تقلیدتان باید مورد نذر رجحان داشته باشد و در اینجا معلوم شده که رجحان نداشته اصلا نذرتان منعقد و صحیح نیست و اشکالی ندارد انجام دهید. ایشان می فرمایند:
اگر نذر کند که کار مباحی ر ا انجام دهد یا ترک کند چنانچه به جا آوردن آن و ترکش شرعا مساوی باشد نذر او صحیح نیست. (1)
موفق باشيد
پی نوشت:
1. رساله عملیه ، ایت الله سیستانی ، ناشر دفتر معظم له، مسئله 2607 .
