اعتقاد من در زمینه ازدواج درست یا غلط

پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
یک وظیفه ای که هر شخص با ایمان دارد این است که باید کاری کند تا شرائط گناه برای او پیش نیاید، و به عبارت دیگر باید زمینه گناه کردن را از بین ببرد. درست است که گفته اند که در جوانی پاک بودن شیوه پیغمبری است، اما باید توجه داشت که همان پیغمبران، جوانان را توصیه کرده اند که زود ازدواج کنند تا زمینه گناه در آن ها کم شود. شما به اشتباه تصور کرده اید که اگر ازدواج کنید، دیگر هیچ راه گناهی برای شما باز نیست و دیگر نمی شود به شیوه پیغمبری زندگی کرد. خوب جوانی که ازدواج کرده، باز هم جوان است و می تواند همان شیوه پیغمبری را برگزیند و پاک باشد. منظورم این است که خود ازدواج یک راه است برای آن که زمینه گناه و انحراف برای جوان کم شود، تا او بتواند پاکی خود را حفظ کند و به شیوه پیغمبران زندگی کند. این طور نیست که پاک بودن به شیوه پیغمبران منحصر در زمان مجردی باشد، بلکه در زمان بعد از ازدواج هم این راه باز است، نشانه اش هم این است که بعضی ها با اینکه ازدواج کرده اند، باز هم گناهانی مرتکب می شوند و پاک نمی مانند. آیا شما تصور کرده اید که هر کس که ازدواج می کند، دیگر زمینه گناه برای او فراهم نیست و اصلا مرتکب گناه نمی شود؟ این تصور شما کاملا نادرست است، بلکه خیلی از افراد با این که ازدواج کرده اند در همین مسائل جنسی هم باز مرتکب گناه می شوند. این شیطان است که این طوری شما را فریب داده است که تن به ازدواج ندهید و پی در پی مرتکب گناه شوید. پس همان شیوه پیغمبری که شما آن را مطرح می کنید، به شما می گوید که بر شمایی که به دلیل زن نداشتن به گناه می افتید، واجب است که به دنبال ازدواج بروید، تا بتوانید که پاکی خود را حفظ کنید.
در مورد مقدار مهریه هم باید حد تعادل را رعایت کرد. اگر دختری را پیدا کردید که از جهات مختلف شرایطش خوب بود، ولی خانواده او به 14 سکه رضایت ندادند، شما نباید این ازدواج را به این بهانه به هم بزنید، بلکه چون مورد خوبی برای ازدواج است، باید با آنها کنار بیایید، ولی با خود دختر شرط کنید که مهریه را به تدریج و کم کم به او می توانید بدهید. البته منظور ما از اینکه مهریه بالای 14 سکه اشکال ندارد، رقم های بالا و سنگین نیست، بلکه مقداری باشد که بتوان دختر و خانواده او را راضی کرد، اما اگر میزان بسیار زیادی را برای مهریه قرار دادند و به هیچ وجه راضی نشدند و شما توان پرداخت آن را ندارید، نباید قبول کنید، اما باید این نکته را بپذیرید که 14 سکه هم برای مهریه می تواند کم باشد، و اگر قبول نکردند باید کمی بالاتر بیایید.
اینکه در مسائل مختلف می گویید که فلان کار را می کنم، هر چه خدا خواست، شد شد، نشد نشد، این حرف بسیار غلطی است که ناشی از این است که شما مفهوم توکل به خدا را درست متوجه نشده اید. آیا درست است که بگوییم شما خودت، بدون توجه به حرکت ماشین های داخل خیابان، بی محابا به داخل خیابان برو، اگر خدا خواست می میری، و اگر نخواست نمی میری؟ واقعیت این است که این حرف درست است در جایی که شما با به کار گیری عقل خودتان و مشورت کردن با افراد آگاه، کار درست را انجام می دهید و سپس نتیجه آن را به خدا واگذار می کنید، نه اینکه کار غلط را انجام دهید و سپس گردن خدا بیندازید. شخصی از پیامبر اسلام سوال کرد که من پای شتر را ببندم ( تا فرار نکند) یا اینکه آن را رها کنم و به خدا توکل کنم؟ حضرت فرمودند که پای شتر را ببند و به خدا توکل کن ( با توکل زانوی اشتر ببند) در این موارد هم اگر دختر مناسبی برای ازدواج پیدا کردید، باید در حد متعارف ( نه به اندازه اسراف کاری) و در حد توانتان برای مهریه و مخارج عروسی خرج کنید، نه اینکه با حساب و کتاب کردن های غیر ضروری، دختر و خانواده او را در مورد خودتان بد بین کنید و آنها فکر کنند که در آینده هم قرار است که مرتبا حساب و کتاب کنید و زندگی را به آنها سخت بگیرید، لذا اصلا از این ازدواج منصرف شوند. شما باید کار درست را انجام دهید و سپس به خدا توکل کنید، شما که می گویید تقریبا وضعتان خوب است و شغل خوبی دارید، لذا اصرار نکنید که مهریه کم و نا چیز را قبول کنند، که آنها هم راضی نشوند و شما دختر خوب را از دست بدهید.
در مورد جمع کردن پول و دارایی برای آینده هم دچار همین اشتباه شده اید. خود ائمه معصومین فرموده اند که به میزانی که بتوانید در آینده زندگی خود را جمع و جور کنید، پس انداز کنید و به فکر آینده خودتان باشید ( طوری رفتار کن که قرار است سال های زیادی در این دنیا زندگی کنی) البته این نباید به صورتی باشد که بخیل و خسیس شوید، بلکه باید حد وسط و اعتدال را رعایت کنید.
در مورد این که می گویید که ازدواج نکنید تا خدا بعد از توبه در مجردی، یک زن مومن به شما بدهد، باید بگویم که این هم یک اعتقاد غلط است که رد پای شیطان در آن مشخص است. من از شما سوال می کنم که اگر شما نتوانستید که بعضی از گناهان را ترک کنید، باید تا آخر عمر مجرد بمانید و همین طور مرتکب گناه شوید؟ یا اینکه باید از طریق ازدواج راههای گناه را بر خود ببندید؟ آن آیه ای هم که ذکر کرده اید این طور است که "مرد زنا کار جز زن زنا کار یا مشرک را به همسری نگیرد( همبستر نشود) و زن زنا کار را جز مرد زنا کار یا مشرک به زنی نگیرد ( همبستر نشود ) و بر مومنان این امر حرام گردیده است" ( سوره نور آیه 3 ) این آیه در مورد همبستر شدن و نزدیکی جنسی است، خواه مشروع و مباح باشد و یا نامشروع و حرام. این آیه در مقام بیان شدت قباحت و زشتی زنا و خبر دادن از اینکه هیچ مرد کافری همبستر نمی شود مگر با زن زنا کار یا پست تر از وی، که زن کافر باشد ( که توحید را نپذیرفته است ) و هیچ زن زنا کاری مرتکب این عمل زشت و شنیع نمی شود جز با مرد زنا کار یا پست تر از وی، که مرد کافر باشد. در آخر آیه هم دارد که زن و مرد مومن و خدا پرست از زنا خودداری می کنند، زیرا زنا حرام است و شخص مومن مرتکب حرام نمی شود. حالا این آیه چه ربطی دارد به ازدواج؟ این در مورد زنا و مسائل جنسی نامشروع است. می گوید که وقتی کسی زنا می کند، طرف مقابلش هم آدم درست و حسابی نیست، چون که او هم دارد زنا می کند. اصلا ربطی به ازدواج ندارد. حالا آیا جوانی که از صمیم قلب توبه کرده است و تصمیم به ترک گناه دارد؛ ولی زورش به شیطان نمی رسد و برای اینکه به گناه مبتلا نشود به ازدواج روی می آورد، مثل آدم زنا کار است؟ آیا انسانی است که برای خدا و برای ارضای صحیح غریزه جنسی اش، روی به ازدواج می آورد جزء این دسته آدمهاست؟ یقینا این طور نیست. کار تفسیر آیات قرآن کار هر کسی نیست، بلکه باید عالم باشد و درس خوانده باشد. شما معنای درست این آیه را متوجه نشده اید. همین که شما از انجام گناه ناراحت هستید، نشان دهنده روحیه مذهبی و ایمان شماست، لذا توبه کنید و فورا درصدد ازدواج باشید، و درصدد باشید که با ازدواج راه های گناه را بر خود ببندید، در این صورت خدا توبه شما را قبول خواهد کرد و شما را کمک خواهد کرد و ان شاء الله همسری پاک و با ایمان به شما خواهد داد.
موفق باشید.