در روایتی شنیدم که هرکس زبانش راازگناهان نگه داردبهشت براوواجب میشود منظورازاین روایت چیست آیا منظوراینست که اگرباسایراعضایش گناه کردموردمؤاخذه قرارنمی گیرد؟
پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
این روایت را نیافتیم؛ ولی روایاتی به این مضمون هست، از جمله روایت زیر:
مردى به رسول اكرم عرض كرد: مرا به عملى راهنمایى نما كه باعث قرب من به خدا شود. حضرت در جواب فرمود: دروغ نگو! اين دستور باعث شد كه آن مرد از تمام گناهان اجتناب نمايد؛ زيرا قصد هر گناهى را كه مي نمود، متوجه مي شد يا در آن گناه دروغ وجود دارد، يا سرانجام او را به دروغگویى مي كشاند. براى اين كه آلوده به دروغ نشود، تمام گناهان را ترك گفت. (1)
(مثلا اگر بخواهند از او بپرسند: آيا تو اين گناه را انجام دادي؟ بايد دروغ بگويد و منكر شود.)
در روایتی دیگر می فرماید:
فرزند آدم وقتی صبح می کند، همه اعضایش رو به زبان کرده، گویند: در باره ما از خدا بترس؛ زیرا اگر تو بر استقامت باشی، ما هم مستقیم خواهیم بود و اگر تو کج شوی، ما کج می شویم. (2)
در روایت دیگر امام باقر می گوید:
زبان، کلید همه خیر ها و شرها است. (3)
معنای این احادیث این است که اگر بنا را بگذاریم که زبانمان را از همه گناهان حفظ کنیم ، ناچار می شویم همه اعضا و جوارحمان را از گناهان حفظ کنیم و در نتیجه، بهشت بر ما واجب می شود؛ چنان که این توجیه، در حدیث اول به وضوح آمده است.
پی نوشت ها:
1. فلسفی، الحدیث (روایات تربیتی) ، ج 4، ص 125، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، تهران، 1368 ش.
2. ری شهری، میزان الحکمه، ج 4، ص 2778، چاپ اول، دار الحدیث، تهران، 1416 ق.
3. همان، ص 2777.






