دعا

پاسخ:
@@@@پرسشگر گرامي با سلام و سپاس از ارتباطتان با اين مركز
خواهر محترم !
ای کاش برای ما نوشته بودید که حاجت شما در چه موردی است ،مادی است یا معنوی،برای کار دنیایی است یا اخروی، چون دعا و اذکار هر کدام فرق می کند.
اولاً: در دعا باید فرد مضطر و درمانده واقعی بوده و از همه جا مایوس شده باشد.
دوم: دعا باید همراه با آداب و شرایط باشد.
سوم: چشم داشتی از غیر خدا نداشته باشد.
دعا باید با اعتقاد و با اخلاص و با امید به اجابت خوانده شود. اجابت شدن دعا قاعده و قانون دارد . الفاظ دعاها فقط یکی از عوامل هستند. عوامل فراوان دیگر باید جمع شود تا اجابت حاصل گردد.
کسی که دعا می خواند و برای رفع گرفتاری اش از خدا در لفظ تقاضا می کند، ولی در اعتقاد و در دل خود ، امیدش به غیر خداست، دعا خواندنش ظاهری و صوری است.
کسی که دعا می خواند ، ولی قبل و بعد از دعا با خدا ارتباطی ندارد و اصلاً اهل بندگی نیست ، به خیال خودش
می خواهد گنج بدون رنج ببرد ، معلوم است که خیال خام است.
کسی که راه های برآورده شدن حاجتش را که روشن و آشکار است، با امید و توکل بر خدا نرفته و می خواهد با دعا میان بر بزند و بدون هزینه به مقصد برسد، معلوم است که به نتیجه نمی رسد، زیرا خدا می خواهد از طریق اسباب اقدام شود. در عرض آن به خدا هم توسل شود و اثر اسباب را از خدا بداند، نه این که اسباب را کنار نهد .
بنابراین، دعاها اگر با رعایت آداب و شرایط و رفع موانع و با نیت خالص و با قلب شکسته خوانده شود ، دعا کننده وظیفه خود را انجام داده و به نتیجه رسیدن را از خدا بخواهد و امید اجابت داشته باشد، مگر آن که خدا خیر او را در برآورده نشدن تقاضای بنده اش ببیند. اما در عوض آن، بهتر از تقاضای بنده به او خواهد داد.
اجابت دعا نیز صرفاً به معنای برآورده شدن همان خواسته نیست، بلکه اجابت، توجه لطف و عنایت خدا به بنده است که در صورت مصلحت همان خواسته داده می شود . در غیر آن صورت، بهتر از آن در دنیا یا آخرت نصیب او خواهد شد.
بیش از این که دنبال دعا بگردی، دنبال حال و وضع دعا کننده و نوع و نحوه رابطه اش با خدا باش که مهم و اساسی همین است.
امیر المؤمنین علیه السلام می فرماید:
الدُّعَاءُ مَفَاتِيحُ النَّجَاحِ وَ مَقَالِيدُ الْفَلَاحِ وَ خَيْرُ الدُّعَاءِ مَا صَدَرَ عَنْ صَدْرٍ نَقِيٍّ وَ قَلْبٍ تَقِيٍّ وَ فِي الْمُنَاجَاةِ سَبَبُ النَّجَاةِ وَ بِالْإِخْلَاصِ يَكُونُ الْخَلَاصُ فَإِذَا اشْتَدَّ الْفَزَعُ فَإِلَى اللَّهِ الْمَفْزَعُ‏؛
دعا، كليدهاى نجات و كاميابى و گنجينه‏هاى رستگارى است . بهترين دعا آن است كه از سينه‏اى پاك و دلى پرهيزكار بر آيد. در مناجات سبب نجات است . با اخلاص خلاصى آيد و چون بى‏تابى سخت گردد، پناه‏جوئى به درگاه خدا است.(1)
«على بن مهزيار» گويد: «محمد بن حمزه علوى» براى من نوشت كه براى امام باقر عليه السّلام نامه‏اى بنويسم و آموزش دعايى را بخواهم كه با آن، اميد گره‏گشايى برود (اين كار را كردم و) حضرت در پاسخ، مرقوم فرمود:
«اما دعايى كه محمد بن حمزه علوى خواسته بود تا با آن، اميد گره‏گشايى برود، به او بگو بر اين دعا مداومت كند:
يا من يكفى من كلّ شي‏ء و لا يكفى منه شي‏ء اكفنى ما اهمّنى فانّى ارجو ان يكفى ما هو فيه من الغمّ ان شاء اللَّه تعالى؛
اى كسى كه از هر چيزى ما را كفايت مى‏كنى و چيزى ما را از تو بی نیاز نمى‏كند، پس كار مهم مرا بر عهده‏ گير و كفايت‏كننده‏ باش.
اميدوارم كه ان شاء اللَّه خداوند متعال، اندوهش را برطرف نمايد».(2)
می توانید با بخش تلفنی مرکز ،شماره(09640) تماس گرفته و سؤال تان را واضح و کامل بیان نمایید و از راهنمایی مشاورین ما بهرمند شوید.
موفق باشید.

پی نوشت ها:
1.شیخ کلینی، اصول کافی، ‌ج 2، ‌ص468، حدیث 2. دارالکتب الاسلامیه، تهران،1365 ش.
2. حسين غفارى ساروى‏، آيين بندگى و نيايش، ص 473، بنیاد معارف اسلامى‏، چاپ اول‏،چ قم‏، 1375 ش‏.