ناسارگاري قرآن با علم روز دنيا

با سلام و عرض تبريک فرا رسيدن سال نو و سپاس از ارتباط تان با اين مرکز
بيش از هزار و چهارصد سال است كه قرآن نازل شده و اعلام كرده كه كتابی است سراسر حق و هيچ باطلي بدان راه نيافته و نمي يابد:
لا يَأْتيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزيلٌ مِنْ حَكيمٍ حَميدٍ؛ (1)
هيچ گونه باطلى، نه از پيش رو و نه از پشت سر، به سراغ آن نمى‏آيد، چرا كه از سوى خداوند حكيم و شايسته ستايش نازل شده است!
اگر مطلبي از قرآن با علم روز و مطالب قطعي علوم تجربي مخالف باشد، معنايش آن است كه در قرآن باطل راه يافته ؛ وجود باطل در كتابي كه خود را آسماني مي داند ، بهترين نشانه بر آسماني نبودن آن است . اگر چنين مطالب باطلي در قرآن بود ، دانشمندان غير مسلمان تا به حال آن را با بوق هاي جهاني خود به گوش همه جهانيان رسانده بودند.
نوشته ايد كه آفرينش انسان از گل ، مخالف علم روز است.
گمان كرده ايد كه خدا مثلا مجسمه اي از گل ساخته ،همانند مجسمه هايي كه مجسمه سازان مي سازند و بعد به آن حيات بخشيده است و چون اين تصور ابتدايي را غريب و غير قابل قبول ديده ايد ، مطلب قرآن را خلاف علم شمرده ايد ،در حالي كه قرآن اصلا اين گونه نفرموده است. بيان قرآن در مورد خلقت به شرح زير است:
وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَليفَةً؛ (2)
(به خاطر بياور) هنگامى را كه پروردگارت به فرشتگان گفت: « روى زمين، جانشينى [نماينده‏اى‏] قرار خواهم داد.»
الَّذي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْداً وَ سَلَكَ لَكُمْ فيها سُبُلاً وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْ نَباتٍ شَتَّى كُلُوا وَ ارْعَوْا أَنْعامَكُمْ إِنَّ في‏ ذلِكَ لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى‏ مِنْها خَلَقْناكُمْ وَ فيها نُعيدُكُمْ وَ مِنْها نُخْرِجُكُمْ تارَةً أُخْرى‏؛ (3)
همان خداوندى كه زمين را براى شما محل آسايش قرار داد و راه‏هايى در آن ايجاد كرد و از آسمان، آبى فرستاد! كه با آن، انواع گوناگون گياهان را (از خاك تيره) برآورديم. هم خودتان بخوريد و هم چهارپايان تان را در آن به چرا بريد! مسلّماً در اين ها نشانه‏هاى روشنى براى خردمندان است! ما شما را از آن [زمين‏] آفريديم و در آن بازمى‏گردانيم و بار ديگر (در قيامت) شما را از آن بيرون مى‏آوريم!
اين آيات دلالت دارد كه ماده اوليه خلقت جسم انسان از زمين است . انسان يك موجود زميني و خاكي است ،نه يك موجود ملكوتي و روحاني و معنوي مثل ملائكه.
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُون؛ (4)
ما انسان را از گِل خشكيده‏اى (همچون سفال) كه از گِل بد بوى (تيره رنگى) گرفته شده بود آفريديم!
َإِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ تُراب؛ (5)
ما شما را از خاك آفريديم،
إِنَّا خَلَقْناهُمْ مِنْ طينٍ لازِبٍ؛ (6)
ما آنان را از گل چسبنده‏اى آفريديم.
خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّار؛(7)
انسان را از گِل خشكيده‏اى همچون سفال آفريد.
اين آيات دلالت دارد كه خاك و گل خشكيده ،به هم پيوسته و متعفني مانند لجن خشك شده ، ماده اوليه خلقت بوده است.
وَ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ طين؛ (8)
و ما انسان را از عصاره‏اى از گِل آفريديم.
اين آيات دلالت دارد كه خاك ، ماده اوليه بوده ،يعني عناصري از آن گرفته شده و در يك خلقت حساب شده و معين، خمير مايه ساخت انسان گرديده است . كلمه "سلاله" يعني "چكيده و مخلوطي معين و حساب شده"، بر اين معنا دلالت واضح دارد.
البته اين خلقت زميني انسان است . انسان علاوه بر بعد مادي يك بعد معنوي و ملكوتي هم دارد كه از آن به "نفخت فيه من روحي " تعبير شده است:
وَ إِذْ قالَ رَبُّكَ لِلْمَلائِكَةِ إِنِّي خالِقٌ بَشَراً مِنْ صَلْصالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فيهِ مِنْ رُوحي‏ فَقَعُوا لَهُ ساجِدين؛ (9)
(به خاطر بياور) هنگامى كه پروردگارت به فرشتگان گفت: « بشرى را از گل خشكيده‏اى كه از گل بدبويى گرفته شده، مى‏آفرينم. هنگامي كه آن را به پايان بردم و در آن از روح خود دميدم ، همگي براي او سجده كنيد.
اين مربوط به خلقت ابتدايي انسان و آدم اولين است. اما نسل انسان از چكيده اي از آبي متعفن (مني و نطفه) مي باشد:
وَ بَدَأَ خَلْقَ الْإِنْسانِ مِنْ طينٍ ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِنْ سُلالَةٍ مِنْ ماءٍ مَهين؛ (10)
آفرينش انسان را از گِل آغاز كرد ،سپس نسل او را از عصاره‏اى از آب ناچيز و بى‏قدر آفريد.
اين كه انسان اوليه (نه همه انسان ها )از خاك و نسل او از مني كه آبي گنديده است ، آفريده شده، مطلبي است كه علم آن را تاييد مي كند و معارض با آن نيست.
بقیه مواردی هم که به نظر شما با علم روز مخالف است، دارای بیان و توجیه صحیح است.
پي نوشت ها:
1. فصلت (41) آيه 42.
2. بقره (2) آيه 30.
3. طه (20) آيه 53-55.
4. حجر (15) آيه 26.
5. حج (22) آيه 5.
6. صافات (37) آيه 11.
7. رحمان (55) آيه 14.
8. مؤمنون (23) آيه 12.
9. حجر (15) آيه 28-29.
10. سجده (32) ، آيه7-8.