تاریخی

پاسخ:
$$$$با سلام وقدر دانی از ار تباطتان با این مرکز
در باره حمله به ایران، در زمان عمر، و دیدگاه اسلام، می توان گفت: اصل حمله تا حدودی مورد تایید اسلام بود، چون حاکمان ایرانی، اجازه نمی‌دادند پیام الهی که توسط پیامبر (ص) برای رهایی بشر آمده بود، به مردم ایران برسد، افزون بر این اسلام که مدافع مظلومان و ستمگران است ، وظیفه دارد با توجه به شرایط و امکانات خود، از مظلومان دفاع نماید . در صدر اسلام، مردم ایران تحت ستم حاکمان مستبد و ظالم قرار داشتند . مقررات ظالمانه‌ای در جامعه وجود داشت که لازم بود به کمک آنان شتافت . مردم را از بردگی سلاطین ستمگر ساسانی نجات داد. ولی تخلفاتی که در درگیری‌ها به وجود می‌آمد و افراد بی‌گناه که احیاناً کشته شدند ، مورد تایید اسلام نبود .
استفاده از غنایم برای کسانی که در جنگ حضور ندارند، چنین قانونی وجود ندارد. چون یک پنجم غنایم جنگی در اختیار حاکم اسلامی است که در صدر اسلام معمولا میان مردم تقسیم می‌شد. (1)
فرشی که از تیسفون به غنیمت گرفته شده، این مطلب نمی‌تواند صحیح باشد؛ چون راوی اصلی این داستان سیف بن عمر (2) است که متهم به زندقه می‌باشد . طبری هم نظر مساعدی نسبت به وی ندارد. (3) مبنای طبری در تاریخ خود این بوده که درباره هر موضوعی هر کس روایتی نقل کرده، آن را در کتاب خود بیاورد. در واقع هدف وی جمع اوری اطلاعات بوده است. لذا روایات ضعیف و جعلی فراوانی در تاریخ طبری وجود دارد؛ به خصوص روایاتی که از طریق سیف بن عمر نقل شده است .
حضور سیف بن عمر در تاریخ طبری از بعد از رحلت پیامبر اغاز شده و تا جنگ جمل ادامه می یابد و بدین وسیله طبری در حساس ترین مقطع تاریخی ،تاریخ خود را با نقل های کذب سیف بن عمر ، مشوه می کند . (4)
پی‌نوشت‌ها:
1. تاریخ طبری، ج 3، ص 129- 130، حوادث سال 16 هجری ، قاهره ، مطبعه الاستقامه ، 1357 ش .
2. همان ،ص 130 .
3. تاریخ سیاسی اسلام، سیره رسول خدا ، ص 124 ، رسول جعفریان ، قم ، دلیل ما ، 1385 ش ، چاپ چهارم .
4 . همان .