خدا

پرسش: خدا
شرح :
آيا خدا مي تواند سنگي را بيافريند كه نتواند آن را جابجا كند؟
پاسخ:
پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
آیا می شود به یک پرفسور ریاضی گفت: اگر ریاضی دان قوی هستی، طوری محاسبه کن که 2+2بشود 5 ! آيا اگر بگوید: خیر؛ من قدرت اين كار را ندارم، صحیح است به او نسبت عدم توانایی بدهیم؟!
قدرت یعنى «توانایی فاعل مختار براى کارى که ممکن است از او سر بزند» .پس قدرت مربوط به فاعل است. فاعل به گونه ای است که فعلى را که ممکن است انجام شود، مى‏تواند انجام بدهد و مى‏تواند انجام ندهد، اما چیزی که قدرت به آن منتسب می شود یا همان متعلق قدرت چیست؟
متعلق قدرت، کارى است که ذاتاً امکان تحقق داشته باشد . چیزى که ذاتش محال یا مستلزم محال باشد، مورد تعلق قدرت واقع نمى‏شود؛ زیرا مقدور نیست.
پس این که مى‏گوییم خداوند بر هر کارى تواناست، منظور این نیست که بر چیزهایى که محال هستند نیز تواناست. زیرا آن ها کار نیستند تا قدرت به آن ها تعلق بگیرد. مثالى که ذکر کردید که خداوند سنگى را خلق کند که نتواند بلند کند، نیز محال عقلی است؛ و چون محال است، قدرت خدا بر آن تعلق نمى‏گیرد.(1)
وقتی گفته می شود «خدا سنگی را بیافریند که نتواند آن را حرکت دهد» معنایش آن است که خدا موجودی فراتر از قدرت خود بتواند خلق کند و حال آن که مخلوق، ( موجود فراتر از قدرت خدا) نمی تواند از خالق و قدرت او فراتر باشد و گرنه مخلوق نمی تواند باشد، زیرا اگر مخلوق است، يعني در تحت قدرت او ايجاد شده و مخلوق نمي تواند فراتر از قدرت خالقش باشد. از طرف ديگر اگر فراتر است ،پس مخلوق نیست و این همان تناقض است. یعنی چیزی هم خودش باشد و هم خودش نباشد.
مثال قدرت خدا بر قرار دادن کره زمین با بزرگی خود در درون تخم مرغ با حفظ کوچکی آن نیز از همین نوع موارد است، چرا که لازمه اش این است که زمین هم بزرگ باشد،چون زمین است و هم کوچک باشد چون در تخم مرغ قرار می گیرد؛ بنابراین همه موارد شبیه به آن که به عنوان معمای قدرت طرح می شود، یا تناقض است و یا به تناقض می رسد که ذاتاً محال است.
در نتيجه با اعتقاد به این که خداوند برتر از هر چیز است، دیگر نمی توان چیزی را گفت که فراتر از خدا و صفات او باشد.
بنابراین سؤال از این که «آیا خداوند تواناست به این که سنگى بسازد، خودش نتواند بلند کند» از نوع معماهایی است که اصل سؤال اشتباه است.
براى آگاهى بیش تر ر.ک:
1- آموزش عقاید، مصباح یزدى، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامى، ص 77.
2- آموزش فلسفه، مصباح یزدى، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامى، ج 2، ص 380.

پی‌نوشت‌ :
1. محمد سعيدي مهر، آموزش کلام اسلامی، ج 1، ص 233- 234. انتشارات طه ،قم 1383 ش.

پرسش:
چند نشانه ظهور امام زمان را مي توانيد نام ببريد؟

پاسخ:

در روايات اسلامى نشانه‏هاى ظهور به دو دسته نشانه‏هاى حتمى و نشانه‏هاى غير حتمى تقسيم شده‏اند. علائم حتمى ظهور آن هايى هستند كه تحقق شان بدون هيچ قيد و شرطى الزامى است؛ اما علائم غير حتمى، نشانه‏هايى هستند كه ممكن است تغيير يابند و يا به كلى حذف شوند .
در سخنان عيسى مسيح (عليه السلام) و نيز نوشته‏هاى رسولان او نشانه‏هايى از هر دو گونه ذكر شده است كه با آنچه در روايات ما آمده، هماهنگي‌هاى كلى دارد. برخى از اين نشانه‏ها عبارتند از:
نشانه‏هاى حتمى:
صيحه آسمانى
يكى از حوادثى كه در فاصله كمى از قيام مهدى منتظر (عج) رخ مى‏دهد، ندايى است كه از آسمان برخاسته و نام حضرت قائم را به گوش تمام جهانيان مى‏رساند. شيخ طوسى، نعمانى و شيخ صدوق در كتاب‌هاى خود روايات زيادى را در اين مورد نقل كرده‏اند كه در اين جا به يك مورد اشاره مى‏شود:
امام باقر عليه السلام مي فرمايد: ندا در شب جمعه 23 ماه رمضان خواهد بود. در اين هيچ شك نكنيد و بشنويد و فرمان ببريد.(1)
خروج دجال
در منابع روايى شيعه، خروج دجال از نشانه‏هاى ظهور به شمار مى‏رود. بر اساس آنچه از ظاهر اخبار استفاده مى‏شود، دجال فرد يا جرياني است كه در آخرالزمان و پيش از قيام مهدى (عج) خروج مى‏كند و غير عادى است. با انجام كارهاى شگفت‏انگيز جمع زيادى از مردم را مى‏فريبد . سرانجام به دست عيسى مسيح (عليه‌السلام) در كنار دروازه « لد »در منطقه شام به هلاكت مى‏رسد. (2)
پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله مى‏فرمايد:
قيامت ‏برپا نمى‏شود، تا وقتى كه مهدى از فرزندانم قيام كند و مهدى قيام نمى‏كند، تا وقتى كه شصت دروغگو خروج كنند. (3)
از ديگر نشانه هاي حتمي كه در روايات شيعه آمده است ، خروج یمانی،.خروج سفیانی. قتل نفس زکیه،مي باشد
نشانه هاي غير حتمي:
آتشى از آسمان
در بعضى از روايات اسلامى به آتش زرد و سرخ خامى اشاره شده كه از مقدمات ظهور حضرت مهدى است . از امام صادق (عليه السلام) روايت ‏شده :
وقتى آتش بزرگى از سوى مشرق مشاهده گرديد كه در بعضى شب‌ها بالا مى‏آيد، در آن هنگام گشايش كار مردم پديد مى‏آيد . اين آتش اندكى قبل از ظهور قائم خواهد بود. (4)
روايات ديگري از اين دست هست. در انجيل لوقا نيز از آتشى شبيه آنچه در روايات اسلامى آمده ، به عنوان نشانه‏اى از ظهور ياد شده است.
خسوف و كسوف
يكي ديگر از نشانه‏هاى ظهور، كسوف در نيمه ماه رمضان و خسوف در آخر و يا اول همان ماه است كه در احاديث فراوانى از آن ها نام برده شده است .
امام باقر (عليه السلام) مى‏فرمايد:
براى مهدى ما، دو نشانه است كه از هنگامى كه خداوند آسمان‌ها و زمين را خلق فرمود، سابقه ندارد: خسوف در اول ماه رمضان و كسوف در نيمه همان ماه. (5)
جهت توضيحات بيش تر رك http://www.tebyan.net

پى‏نوشت‌ها:
1. الغيبة نعماني‏، ص254، نشر صدوق‏، تهران‏، 1397 ق‏، چاپ اول.
2. مجله حوزه، ش‏71، ص‏262 .
3. ارشاد، ج‏2، ص‏371 . ناشر: كنگره شيخ مفيد، قم‏، 1413 ق‏
4. بحار الأنوار، علامة مجلسي ، ج‏52، ص‏240 ، 1403 - 1983 م ، دار إحياء التراث العربي - بيروت .
5. منتخب الاثر في امام الثاني عشر، صافي گلپايگاني ،ص‏444، موسسه حضرت معصومه، قم ، 1419 ق.