طلبه شدن

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباطتان با این مرکز
علاقه اى که به فراگیری تحصیل در حوزه هاى دینی دارید، قابل تحسین و تقدیر است ، اما تنها علاقه کافی نیست . نیاز به همت و پشتکار و فراهم آوردن شرایط دیگر نیز هست . براى ورود به هر کارى و موفقیت در آن ابتدا علاقه و سپس به پشتکار نیاز است . حتى یادگیرى ابتدایى ترین حرفه و شغل بدون علاقه و جدیت غیر ممکن می‌نماید.
هدف و مقصد در هر کاری، چگونگی برخورد با مقدمات و خود کار را می سازد. کسی که قصد ورود به حوزه را دارد، نخست باید بیندیشد که:
برای چه هدفی و با چه انگیزه‌ای می‌خواهد به حوزه وارد شود؟ چرا به جای حوزه به دانشگاه یا بازار کار نمی‌رود؟ به شغل و حرفه‌ای نمی‌پردازد؟
دوم: از موضوعاتی که در حوزه علمیه مورد بحث و مطالعات علمی و عملی قرار می‌گیرد، آگاهی داشته باشد.
سوم: بداند به کجا می‌خواهد برسد؟ مقصد کجاست؟ چه آثار و فوایدی از انتخابش نصیبش می‌شود؟ توقع و انتظارش از حوزه چیست؟ حوزه چه مزایایی دارد؟
چهارم: از مشکلات و موانع انتخاب خود آگاهی داشته باشد( مشکلات و تنگناهای اقتصادی، اجتماعی، محدودیت‌های معاشرتی و رفتاری ) با توجه با آن موانع و مشکلات راه خود را آگاهانه انتخاب کند .
کسی که از همه این مسائل آگاهی لازم و کافی داشته باشد، می‌تواند تصمیم بگیرد . برای رسیدن به هدف والایی که انتخاب کرده، آستین بالا زند و اقدام کند.
باید ابتدا هدف اصلی خود از تحصیل در حوزه علمیه را مشخص نمایید. احتمالا انگیزه و محرک شما برای ورود به حوزه یک یا چند از موارد زیر است:
1) جست وجوی کمالات نفسانی و معنوی.
هر چند حوزه علمیه محیط مساعدتری برای کسب فضایل روحانی است، ولی چنان نیست که در محیط دانشگاهی نتوان بدان رسید. رسیدن به آن ها بیش از هر چیز به عزم و همت و اراده جدی شما و عنایات حق تعالی بستگی دارد، نه به محیط. بنابراین اگر قصد شما از ادامه تحصیل در حوزه به جهت جست وجوی کمالات نفسانی و معنوی است. برای ادامه تحصیل خود به این نکته توجه کنید که مقصود شما در دانشگاه نیز یافتنی است.
2) افزایش اطلاعات دینی و تحصیل علوم دینی :
نیل به این هدف نیز با برنامه‏ریزی مطالعاتی منظم در کنار دروس دانشگاهی میسر است. حتی در کنار آن ها می‏توان از نوار یا دوستان روحانی برای گرفتن برخی از دروس ابتدایی حوزوی استفاده نمود . پس از اتمام تحصیلات دانشگاهی نیز می‏توان در کنار فعالیت‏های شغلی این گونه مطالعات و دروس جانبی را استمرار بخشید.
3) تخصص یابی در علوم مختلف دینی و خدمت در مسیر اعتلای دانش و فرهنگ دینی جامعه.
دوست عزیز؛
امکان رفتن به حوزه علمیه برای همه هست، ولی موفقیت در آن به فراهم بودن شرایطی نیاز دارد که در ذیل به برخی اشاره می‌شود. پس اگر آن شرایط در شما وجود دارد، بروید اما اگر وجود ندارد، بیش تر فکر کنید و با آگاهان مشورت نمایید.
شرایط لازم:
1ـ اراده قوی و آمادگی برای پذیرش سختی‌ها و مسئولیت‌های مهم،
2ـ ایمان قوی و پایبندی به تعالیم و دستورهای دین،
3ـ حافظه و استعداد قوی،
4ـ قدرت نطق و بیان مطلوب،
5ـ موافقت خانواده (پدر و مادر)،
البته خودتان عدم رضایت پدرتان را ذکر کرده اید ، خوب این یکی از موانع است و رفع این مانع از شرایط ورود به حوزه است. باید دید علت مخالفت چیست؟
اگر خیرخواهانه و در عین حال عقلی و منطقی است، باید پذیرفت و تسلیم امر والدین شد. اگر صرفا خیرخواهانه و عاطفی است. اما عقلانی و منطقی نیست، باید به صورت مستقیم یا غیر مستقیم رضایت یا عدم مخالفت ایشان را جلب نمود. اگر خودتان نمی‌تواند رضایت والدین را جلب کنید، از افراد دیگر استفاده کنید. از قدرت نفوذ و بیان سایر اعضای خانواده یا اقوام و خویشان مثل عمو و دایی یا دوستان پدر و یا امام جماعت یا روحانی محل.
به هر حال در زندگی هر انسانی افرادی هستند که اشخاص برای آنان احترام خاص قائل هستند و حرف آنان را می‌پذیرند، می‌توانید از آنان استفاده کنید، باید با مقدماتی حرف را شروع کنند که والدین متوجه نشود که با سفارش شما بوده است.
حال اگر نتوانستی والدین را راضی کنی و رفتن به حوزه موجب آزار ایشان می گردد، بهتر است از آن دست برداری.
در ضمن حقوق یا شهریه‌ای که در حوزه داده می‌شود، خیلی ناچیز است و زندگی و معیشت را تأمین نمی‌کند، ‌از این رو بسیاری از حوزویان با زهد و قناعت زندگی می‌کنند. مگر کسانی که مسئولیت‌هایی دارند. بنابر این اگر تصمیم گرفتید وارد حوزه شوید، باید خودت را مثل اکثر طلبه ها آماده کنید با قناعت زندگی کنید و با کم بسازید، یا از لحاظ مادی وضع شما خوب باشد و از جای دیگری تأمین و پشتیبانی شوید.
موفق باشید.