با سلام.
فردي به علت ناتواني جسمي در دوران جواني خود روزه نگرفته است و در پايان عمر هم كهنسال شده و در سن 84 سالگي فوت كرده است. اكنون تكليف تعداد روزه اي كه نگرفته چيست؟ آيا به همان تعدادي كه روزه نشده است بايد طعام به فقير داد؟ براي محاسبه تعداد روزه هايي كه نشده و براي دادن كفاره آنها سن تكليف وي را از چه سالي بايد در نظر گرفت؟
حال اگر فرض كنيم در دوران جواني وي با وجود توانايي جسمي، روزه نشده و وي در سن 84 سالگي فوت كرده اكنون چند مد طعام بايد به فقير داد؟
با تشكر و آرزوي موفقيت

پرسشگر گرامی با سلام و سپاس از ارتباط تان با این مرکز
احکامی که می آید، حکم شرعی پدر است ،ولی وجوب پرداخت آن بر پسر بزرگ تر یا عدم وجوب آن ، بستگی به حکم مرجع تقلید پسر دارد .
اگر در تمام دوران عمرش به علت ناتوانی جسمی روزه نگرفته ،باید به ازای هر روز یک مد ( 750 گرم) طعام ( گندم یا جو ...) به فقیر بدهد . (1)
برای محاسبه تعداد روزه های نگرفته شده ،باید تعداد سال های بلوغ را حساب کرد. چون سال های بلوغ او بین 69 سال و بیش تر از آن مردد است، حداقل یعنی 69 سال را باید محاسبه نمود . (2)
هر چند روز که با وجود توانایی جسمی روزه نگرفته باشد ،یعنی با وجود این که می توانسته روزه بگیرد، ولی نگرفته، علاوه بر قضای آن روزها باید به ازای هر روز که عمدا روزه نگرفته است یا60 روز روزه گرفته شود و یا به 60 فقیر طعام داد تا سیر شوند . اگر تاخیر در گرفتن قضا داشته، افزون بر کفاره ای که گفته شد ، باید به ازای هر روز یک مد ( 750 گرم) طعام ( گندم یا جو ...) به فقیر داده شود . (3)
پی نوشت:
1. امام خمینی ، توضیح المسائل،م 1703و 1725و 1660.