مهریه+4ماه

پرسش: مهریه+4ماه شرح : با سلام و درود فراوان در 2 موضوع سوال داشتم 1-مهریه:آیا من می تونم در طول زندگی زناشویی،مثلا هر چند ماه یک بار ،یه سکه به خانمم بدم و بگم که این جزء مهریه شماست که دارم میدم؟اولا آیا این کار از نظر خانم ها بد تلقی نمی شه؟ یعنی مثلا مثل هدیه دادن که نیست!!ثانیا به فرض که چنین شد،اگر خدای ناکرده ،به دلیل طلاق یا هر مطلب دیگری،زن درخواست مهریه کند،مرد چطور می تونه اثبات کنه که قبلا در طول زندگی خورد خورد داده ؟آیا مثلا امضا بگیره از همسرش؟ این که به نظر خیلی جالب نمیاد!!

پاسخ:

برادر گرامی! با سپاس و تشکر از ارتباطتان با مركز بهتر بود دليل تصميم به پرداخت مهريه خود را توضيح مي داديد زيرا به صورت طبيعي در جامعه ما اين كار انجام نمي شود. اما در پاسخ به سؤال شما مطالبی را در قالب نکات زیر تقدیم می داریم:
1. مهريه در اسلام، دو جنبه دارد؛ از جنبه معنوي و بعد عاطفی، مهریه تحفه‏اي آسماني از جانب مرد است که در نهايت صداقت و صفاي باطن به زن پیشکش می شود و هديه‏اي از سوي مرد براي همسر آينده است. از اين رو نشانه آن است كه عشق از ناحيه مرد آغاز شده و زن پاسخگوي عشق او است و مرد به احترام همسرش هديه‏اي نثارش مي‏كند، كانون خانواده براساس محبت و عشق بين زن و شوهر دوام و استمرار مي‏يابد. هرگاه عشق و علاقه از بين برود، خانواده در معرض فروپاشي قرار مي‏گيرد. اما از جنبه حقوقي و قانونی، گاهي مهريه كه معمولاً هنگام انحلال ازدواج، مطالبه و درخواست مي‏شود، مانع گسستن پيوند زناشويي مي‏گردد و تضمينی براي دوام ازدواج به شمار مي‏آيد، يا حداقل آن كه نمي‏گذارد به واسطه يك عامل كوچك و قابل گذشت، طلاق صورت بگيرد. و نیز در صورت وقوع طلاق گاهي مالي كه زن به عنوان مهريه مي‏گيرد، در زندگي او مؤثر است و مانع پريشاني و درماندگي مي‏گردد.
در زندگی زناشویی، آنچه كه باعث آرامش زيبايي، خير و بركت، شيريني زندگي مشترك مي شود بعد عاطفي مهریه است، چون در واقع خانواده براي تأمين نيازهاي عاطفي - جنسي شكل مي گيرد. اگر دختر و پسري كه با يكديگر ازدواج مي كنند سعي نمايند با پيوند عاطفي، دوستي، صميميت ، عشق و علاقه به زندگی، استحكام بخشند. زندگي بسيار شيرين و باصفايي را خواهند داشت بنابراين رفاقت زن و شوهر و دوست داشتن يكديگر شرط اصلي تداوم زندگي مشترك است. وقتي زن و شوهري همديگر را دوست دارند حاضرند همه هستي خود را فداي يكديگر كنند از اين رو توصیه شده است که زن و شوهر از همين آغاز زندگي رابطه عاطفي خود را با همديگر محكم كنند و از هر كاري كه به اين رابطه دوستانه و عاطفي آسيب مي رساند اجتناب ورزند.
2. آنچه که در فرهنگ جامعه ما مرسوم شده است این است كه غالباً سخن از مهريه گرفتن، تنها در هنگام طلاق و جدايي مطرح می شود و ‌ نوعاً دختران‌ در حالت عادی، مطالبه مهریه نمي نمايند و سخنی از مهریه بر زبان جاری نمی کنند چرا كه‌ مي‌خواهند زندگي‌ ‌كنند و بيهوده‌ برشوهر خود فشار وارد نمي‌كنند. اما با این حال مهريه يكي از حقوق زن است كه برعهده شوهر است و جزء بدهي هاي مرد به همسرش تلقی می گردد، حال اگر در عقد ازدواج مقدار مهريه معلوم شده باشد، بر مرد واجب است تمامي آن را به زنش بپردازد.
3. در فرهنگ اسلام، مهریه به عنوان يك حق براي زن لحاظ شده كه مي‏تواند از همان ابتدای عقد ازدواج آن را دريافت نمايد و يا اگر خواست ببخشد در هر صورت، مهريه‌ حق‌ زن‌ است‌ و در صورت‌ مطالبه‌ او بايد فوراً پرداخت‌ شود و نبايد از پرداخت آن امتناع كرد؛ منتها اگر زن مطالبه نکند، این حق همچنان بر گردن مرد باقی است و باید روزی آن را بپردازد و اگر در زمان حیاتش ندهد بعد از مرگ جزء دیون اوست و باید قبل از تقسیم ارث به همسرش پرداخت شود. (1) در روايت نیز وارد شده كه حلال‏ترين مال براي زن، مهريه‏اي است كه از شوهرش دريافت مي‏كند.
4. در صورتي كه مرد قادر به پرداخت باشد و از پرداخت آن امتناع كند، گناهكار است. و دادگاه مي‏تواند او را مجبور به پرداخت نمايد و اگر مالي نداشته باشد به او مهلت داده مي‏شود تا در اولين فرصت ممكن آن را پرداخت نمايد مگر آنكه زن مهریه اش را ببخشد يا اجازه تاخير در پرداخت بدهد.
5. با این توضیحات، پرداخت مهریه به آن شیوه ای که شما فرمودید، از جنبه عاطفی، بیانگر عشق و محبت شما به همسرتان است و از جنبه حقوقی، نوعی پرداخت بدهی و دیون واجب شما به همسرتان می باشد که در هر صورت از جانب همسرتان بد و زشت تلقی نمی گردد.
6. مسلماً با پرداخت مهریه، شرعاً شما بری الذمه می گردید و دیگر چیزی به عهده شما نمی باشد منتها اگر چنانچه روزی این مطلب از جانب همسرتان انکار گردد، در این صورت برای اثبات مدعایتان، راه هایی مانند: شاهد گرفتن، قسم خوردن و ... وجود دارد که شما می توانید در این خصوص مشاوره حقوقی نمایید و از جزئیات آن مطلع گردید.
7. از آنجا که بزرگان گفته اند: کار از محکم کاری عیب نمی کند، شما می توانید هنگام پرداخت مهریه اولاً به همسرتان تصریح کنید که این سکه ها به عنوان مهریه پرداخت می شود تا او سکه ها را با چیزهای دیگر اشتباه نگیرد البته انگيزه دروني پرداخت مهريه را باصميميت و خوش رفتاري بيان كنيد و حتي يادآور شويد كه اگر اين دين از گردن شما برداشته شود با آرامش بيشتري مي توانيد زندگي كرده و محبت بيشتري را به همسرتان خواهيد داشت. ثانیاً می توانید هوشمندانه برخی را بر این مطلب آگاه کنید تا آنان شاهد بر پرداخت مهریه شما باشند ثالثاً می توانید با تدابیری به نحوی این مطلب را در عقدنامه ذکر کنید که مهریه پرداخت شده است و یا زیرکانه هر از گاهی نوشته ای از همسرتان بدین منظور داشته باشید البته ما هم با نظر شما موافقیم که این شیوه خیلی جالب نیست ولی گاهی وقتها می شود با ظرافت و تدبیری به طوری که به طرف مقابل بر نخورد، این شیوه را اجرا کرد و مشکلی به وجود نیاید.
موفق باشید.

پی نوشت:
1. استفتائات سایت آیت الله خامنه ای، به آدرس : ir.leader. www

پرسش: -در یک کتاب که مال زوج های جوان بود خوندم،فرقی بین بعد از ازدواج با زمان بین جاری شدن عقد تا ازدواج(به اصطلاح دوران عقد)نیست،از لحاظ شرعی. و در جای دیگر آن کتاب نوشته بود از حقوق زن بر مرد این است که زیاد از او دوری نکنه و حداکثر هر 4 ماه یکبار هم واجبه که مقاربت کنه(یعنی فکر کنم مثلا 5 ماه اگه با همسرش نزدیکی نکنه حق واجبی رو انجام نداده و گناه کرده).خب من الان در عقدم و 9 ماه از عقدم گذشته،این یعنی اینکه من حق همسرم رو انجام ندادم و از نظر شرعی گناهی مرتکب شدم؟ چیکار کنم خوب؟ بازم ممنون از لطفتون اجرتون با خدا

پاسخ:
این مسئله که برمرد واجب است حد اقل در هر چهار ماه یک مرتبه با همسرش نزدیکی داشته باشد، در صورتی است که خود زن نیز بخواهد با شوهر نزدیکی کند؛ اما اگر مرد با رضایت زن نزدیکی نکند، حق همسر ضایع نشده است و مرد، مرتکب گناه نشده است. (1)
در دوران عقد، معمولا خود خانم ها راضی به نزدیکی نیستند و فرهنگ عمومی جامعه چنین است که در دوران بین عقد و عروسی، سعی می کنند نزدیکی و دخول صورت نگیرد تا دختر در منزل پدر باردار نشود و یا مشکلات دیگری به وجود نیاید.
بنابراین، اگر زن راضی به نزدیکی با همسر در دوران عقد نباشد، یا ترک نزدیکی بیش از چهار ماه با رضایت زن باشد، نزدیکی کردن بر مرد واجب نیست و در این صورت، ترک نزدیکی گناه حساب نمی شود.

پی نوشت:
1. امام خمینی، تحریر الوسیله، ج 2، ص 242، کتاب النکاح، مسئله 13. (مطابق با نظر آیت الله خامنه ای).