ایه قرآن

با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با این مرکز.
آیات مورد اشاره شما به شرح زیر است:
أَوْ كَالَّذي مَرَّ عَلى‏ قَرْيَةٍ وَ هِيَ خاوِيَةٌ عَلى‏ عُرُوشِها قالَ أَنَّى يُحْيي‏ هذِهِ اللَّهُ بَعْدَ مَوْتِها فَأَماتَهُ اللَّهُ مِائَةَ عامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قالَ كَمْ لَبِثْتَ قالَ لَبِثْتُ يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قالَ بَلْ لَبِثْتَ مِائَةَ عامٍ فَانْظُرْ إِلى‏ طَعامِكَ وَ شَرابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَ انْظُرْ إِلى‏ حِمارِكَ وَ لِنَجْعَلَكَ آيَةً لِلنَّاسِ وَ انْظُرْ إِلَى الْعِظامِ كَيْفَ نُنْشِزُها ثُمَّ نَكْسُوها لَحْماً فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَديرٌ ؛
يا همانند كسى كه از كنار يك آبادى (ويران شده) عبور كرد، در حالى كه ديوارهاى آن، به روى سقف ها فرو ريخته بود، (و اجساد و استخوان هاى اهل آن، در هر سو پراكنده بود. او با خود) گفت: «چگونه خدا اين ها را پس از مرگ، زنده مى‏كند؟!» (در اين هنگام،) خدا او را يكصد سال ميراند. سپس زنده كرد و به او گفت: «چقدر درنگ كردى؟» گفت: «يك روز يا بخشى از يك روز.» فرمود: «نه، بلكه يكصد سال درنگ كردى! نگاه كن به غذا و نوشيدنى خود (كه همراه داشتى، با گذشت سال ها) هيچ گونه تغيير نيافته است! (خدايى كه يك چنين مواد فاسدشدنى را در طول اين مدت، حفظ كرده، بر همه چيز قادر است!) ولى به الاغ خود نگاه كن (كه چگونه از هم متلاشى شده! زنده شدن تو پس از مرگ، هم براى اطمينان خاطر توست، و هم) براى اين كه تو را نشانه‏اى براى مردم (در مورد معاد) قرار دهيم. (اكنون) به استخوان ها (ى مركب سوارى خود نگاه كن كه چگونه آن ها را برداشته، به هم پيوند مى‏دهيم، و گوشت بر آن مى‏پوشانيم!» هنگامى كه (اين حقايق) بر او آشكار شد، گفت: «مى‏دانم خدا بر هر كارى توانا است».
إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُتْرَفينَ وَ كانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظيمِ وَ كانُوا يَقُولُونَ أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ أَ وَ آباؤُنَا الْأَوَّلُونَ؛
آن ها پيش از اين (در عالم دنيا) مست و مغرور نعمت بودند، و بر گناهان بزرگ اصرار مى‏ورزيدند و مى‏گفتند: «هنگامى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم، آيا برانگيخته خواهيم شد؟!يا نياكان نخستين ما (برانگيخته مى‏شوند)؟!
الَّذينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ إِلاَّ كُلُّ مُعْتَدٍ أَثيمٍ؛
همان ها كه روز جزا را انكار مى‏كنند. تنها كسى آن را انكار مى‏كند كه متجاوز و گنهكار است‏.
البته زمینه ها و انگیزه های انکار معاد متعدد است که باید در یک تحقیق به جمع آوری آن ها بپردازید . آیاتی که اشاره کرده اید، به بعضی اشاره دارد از جمله:
1. آیه 259 بقره مربوط به عزیر پیامبر است. او منکر معاد نبود، بلکه به معاد یقین داشت.
2. در آیه 45 واقعه نیز به اسراف و خوشگذرانی و دنیا گرایی به عنوان یکی دیگر از انگیزه های معاد انکاری اشاره شده است. معمولا انسان های عیاش و بهره مند از دنیا و دلداده بدان چون مرگ و معاد را بر هم زننده عیش خود می بینند، به انکار آن می پردازند و راه خود را برای عیاشی و لذترانی بیش تر هموار می کنند.
3. آیه 46 نیز گناهکاری مستمر را باعث انکار معاد می داند، زیرا باور به معاد کیفر آخرت را جلو چشم شان می آورد، ولی با انکار معاد خود را از این یادآوری دردناک برحذر می دارند. آیه 11 و 12 مطففین هم به همین عامل اشاره دارد.
برای یافتن عوامل و دلایل و انگیزه های انکار معاد به کتاب های معاد مراجعه کنید.