امام مهدي (ع)

پرسشگر گرامی باسلام و تشکر و تسلیت ایام عزای امام حسین (ع)

در اينكه مدت حكومت حضرت چند سال است، دقيقا روشن نيست؛ آنچه مسلم است: مدت حكومت و حاكميت حضرت مهدي بايد به اندازه اي باشد كه پايه هاي ظلم و ستمگري ويران گردد و بر جاي آن، بنياد عدل و داد استوار گردد.
بدون ترديد اين مسئله اساسي زمان مي طلبد و فرصت مي خواهد و بنا نيست كه همه امور را آن حضرت بر پايه معجزه و روش غير عادي به پيش ببرد .
بنا بر اين عقل و شواهد ديگري اقتضا مي كند كه آن حضرت مدت طولاني حيات داشته باشد تا بتواند در اين دنياي گسترده تحولي همه جانبه و فراگير ايجاد كند.
روايات وارده در مدت حكومت حضرت گوناگون است: پنج ، بيست ، سي ، چهل سال، در منابع اهل سنت.(1)
نوزده ، بيست ، سيصد و نه سال، در منابع شيعي.(2)
همچنين در باره این که آیا امام زمان(ع) کشته می شود یا به مرگ طبیعی از دنیا می‌رود و اگر کشته می شود، آیا کشنده او مرد است یا زن، دلیل معتبری در دست نیست .
در روایتی آمده که حضرت توسط زن تمیمی به شهادت می رسد که روایت معتبر نبوده و قابل استناد نیست .
در مورد بعد از شهادت امام زمان روايات مختلف است.
آيا قيامت واقع مي شود يا اين كه پس از او برخي از ائمه مانند امام حسين و حضرت علي(ع) به حكومت مي‌رسند يا حكومت و ولايت اين امامان به همراه حكومت امام زمان خواهد بود؟
از روايات حكم قطعي در مورد هيچ كدام از اين موارد به دست نمي‌آيد. گرچه نوع علمای شیعه معتقد به رجعت می باشند .
بنا بر اين تضادي كه شما فرض كرديد، وجود ندارد؛ زيرا برخي موارد كه شما آنها را حتمي انگاشته بوديد، پايه و اساسي ندارد و برخي ديگر يك احتمال بيش نيست كه در روايات آمده.
بنا بر اين اينكه امام حسين با چه فاصله زماني از شهادت امام زمان، حكومت را به دست مي گيرد نا مشخص است .
نكته ديگري كه بايد توجه نمود، اجراي عدالت در زمان ظهور به اين معني نيست كه همه انسانها وارسته خواهند شد و لغزشي نخواهند داشت؛ بلكه در آن زمان همانگونه که انسان كنوني مختار است و به انتخاب خود، خوب يا بد را انتخاب ميكند، در آن زمان نيز چنين است. اما مسير رهيافت به واقعيت در آن زمان فراهمتر است. ضمن آنكه اگر كسي دچار لغزش شد، از چنگال اجراي عدالت در امان نخواهد بود.
همچنین این سخن که امام حسین (ع) گروه زیادی را می کشد، صحت ندارد .
پي نوشت ها:
1. سنن ابي داوود ، ج4، ص116، به نقل از موعود نامه ، مجتبی تونه ای، ص628 ، قم ،انشارت مشهور ، 1388 ، چاپ هشتم .
2. بحار الانوار ، ج52، ص280، ص116، (همان).