حق استاد

پرسشگر گرامی با سلام و تشکر و تسلیت ایام عزای امام حسین (ع)
در این که پدر و مادر حقی بزرگ بر عهده انسان دارند، شکی نیست و در این هم که این حق به حدی بزرگ است که بعد از دعوت به توحید و نفی شرک، به احسان به پدر و مادر سفارش شده . مادر معمولا حقی بیش از پدر دارد ، زیرا برای به وجود آمدن فرد و تربیت و پرورش او رنج و زحمت بیش تری متحمل می شود. این ها همه قطعی است و شک و شبهه ندارد.
در این هم که حق معلم بسیار بزرگ است به خصوص معلمی که انسان را خداپرست بار آورد و او را حیات پاک بدهد، شکی نيست.
از طرف دیگر پدر و مادر اولین معلمان فرزند هستند. با توجه به این که معمولا پدر و مادر ها بیش از سایر افراد از جمله معلمان در حیات مادی و معنوی فرزندان مؤثرند . آن ها هستند که با نطفه و لقمه پاک و تلاش وافر در جهت پرورش و تعلیم او ، زمینه های رشد و بالندگی مادی و معنوی اش را فراهم می آورند، حق آن ها از همه بیش تر است . معلمانی که او را در طی طریق توحید و بالندگی معنوی یاری داده اند، در حق بر فرزند به پای پدر و مادر نمی رسند.
اما اگر پدر و مادری فقط باعث حیات مادی فرزند باشند ، ولی به او حیات معنوی نبخشیده و بالندگی معنوی نداده ،معلم باعث هدایت او به توحید شده و بالندگی معنوی داده باشد، طبیعی است که حق معلم از حق مادر و پدر بیش تر است.
بنا بر این غالب پدر و مادر ها با توجه به مجموع زحماتی که برای وجود یافتن و تعالی مادی و معنوی فرزند می کشند، بیش ترین حق را بعد از خدا و خلیفه های خدا (پیامبر و امامان)بر فرزند دارند . معلمانی که در تعلیم و تعالی معنوی فرزند مؤثرند، در مرحله بعد قرار می گیرند . گاه و محدود پدر و مادر هایی هستند که در تعلیم و تعالی فرزند مؤثر نیستند . پدر و مادر معنوی آن ها معلم است . در این موارد، حق آن معلم بیش از پدر و مادر است.
تعیین مصداق ها را فقط خدا می داند . ما نمی توانیم در مورد مصداق ها حکم کنیم.
شهید مطهری هم می فرماید: معلمی که به شاگرد حیات معنوی و ایمانی ببخشد و هدایتگر او به راه حق شود، حقش از همه افراد دیگر بر آن شاگرد بیش تر است. جمله شهید مطهری ظهور دارد که پدر و مادر در حیات ایمانی و معنوی فرزند تاثیر آشکاری نداشته اند و فرزند قبل از تعلیم استاد راه یافته نبود. اگر استاد نبود، راه نمی یافت.