با سلام و تشکر به خاطر ارتباط تان با اين مرکز.
عوالم جمع است و عالم از آن روي که لغتي برگرفته از علامت است، عبارت است از آنچه که يك چيز بدان شناخته شود، اصطلاحا عبارت است از همه ما سوي الله ؛ از آن روي خداي متعال از حيث اسما و صفات با عالم دانسته و شناخته مي شود، زيرا که هر فردي اسمي از اسماء الهي را آشکار ميگرداند که مظهر اسم خاص است، مثلا عقل اول به دليل اين که مشتمل بر جميع حقيقت عالم و صورت هاي آن به طريق اجمال است، عالم کلي است که اسم الرحمن با او دانسته ميشود.
نفس کليه به دليل اين که مشتمل بر جميع جزئيات آنچه در عقل اول مشتمل بر آن است، به تفصيل، نيز عالم کلي است (چون نفس کل همان چيزي است که در آموزه هاي ديني به لوح محفوظ ياد شده است). اسم الرحيم با او شناخته ميشود.
انسان کامل که جامع جميع آن است، در مرتبت روح به اجمال و در مرتبه قلب به تفصيل، عالمي است کلي، که اسم الله که جامع اسماء است ، با او شناخته ميشود . به اين گونه هر فردي علامتي براي اسمي از اسماء الهي است. از اين رو عوالم وجود غير متناهي خواهد بود. ولي به طور کلي آن را بر پنج عالم تقسيم کرده اند:
1- عالم غيب مطلق (که از آن به حضرت غيب مطلق نيز ياد ميشود) و عبارت از عالم اعيان ثابته است در حضرت علميه (علم باري تعالي) .
2- عالم شهادت (که از آن به حضرت شهادت مطلقه نيز ياد ميشود) و آن عبارت است از عالم ملک که مقابل عالم غيب مطلق است.
3- عالم غيب مضاف (که از آن به غيب مضاف نيز ياد ميشود) اين عالم به نوبه خود بر دو قسم است:
يکي آن که نزديک به غيب مطلق است و عالم آن عالم ارواح جبروتيه و ملکوتيه است، يعني عالم عقول و نفوس.
4- عالم مثال (که دومين قسم از عوالم غيب مضاف است) و اين عالم در عين حال که نزديک تر به عالم شهادت است، عالم غيب محسوب مي شود.
5- عالم کون جامع (که از آن به حضرت جامعه نيز ياد ميشود) که جامع چهار حضرات است و عالم آن عالم انسان کامل است که جامعه جميع عوالم است.
عالم ملک مظهر عالم ملکوت است که همان عالم مثال مطلق است،
عالم مثال مطلق مظهر عالم جبروت است که عالم جبروت است که همان عالم مجردات است،
عالم جبروت مظهر عالم اعيان ثابته است که اعيان ثابته مظهر اسماء الهي و حضرت و احديت است، و آن مظهر احديت است. (1)
پينوشت:
1. عالم غيب مطلق (که از به حضرت غيب مطلق نيز ياد ميشود) .
مقدمه قيصري بر فصوص الحکم ص 47- 49، نشر موسسه مطالعات و تحقيقات فرهنگي تهران، 1363 ش؛
مصباح الانس، ص 102، چاپ سنگي ... 1323 ق.
