حضرت موسی طبق آیه قران مرتکب قتل شد و فرار کرد .درصورتی که باید مجازات می شد .ولی چون پیامبر بود مثل یک انسان عادی با اورفتار نشد.به نظر شما این ظلم به سایر انسانها نیست؟
با سلام خدمت شما و سپاس از اعتماد به ما و ارتباط با اين مركز.
در زندگي حضرت موسي ميخوانيم كه وارد شهر شد. دو نفر را كه يكي از بني اسرائيل و ديگري از فرعونيان بود، مشغول زد و خورد ديد. بني اسرائيلي، حضرت را به كمك طلبيد. حضرت نيز به كمك او شتافت و با زدن مشتي بر سينه مرد قبطي، نقش بر زمين شد و مُرد. در اين موقع حضرت فرمود:
"هَـَذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطَـَنِ إِنَّهُو عَدُوُّ مُّضِلُّ مُّبِين;(1) اين كار شيطان است; چرا كه دشمني گمراه كننده و آشكار است."
بعد خود را ظالم بر خويشتن خواند و سپس از خداوند طلب مغفرت كرد و گفت: "رَبِّ إِنِّي ظَـلَمْتُ نَفْسِي فَاغْفِرْ لِي..."(2) پروردگارا! برخويشتن ستم كردم، مرا ببخش...".
در مورد اين كه چرا حضرت قبطي را كشت و بعد استغفار كرد، نكاتي شايان توجه است:
1. با دلايل عقلي و نقلي، عصمت انبيا ثابت شده است . عصمت آنان از اصول اعتقادي ماست. بنابراين مواردي كه ظاهراً با اين اصل متعارضند، بايد معناي شان بررسي شود.
2. جنايتكاران فرعوني مفسدان بيرحمي بودند كه هزاران نوزاد بني اسرائيل را سر بريده بودند. از هيچ گونه جنايتي ابا نداشتتند. به اين ترتيب نوعا افرادي نبودند كه خونشان مخصوصاً براي بني اسرائيل محترم باشد.
3. كشتن اين فرد در آن شرايط خاص جايز بود; چرا كه مرد قبطي، متجاوزوظالم بود. كشتن چنين فردي در هنگام "مقاتله با مؤمن" و دفاع از مظلوم جايز است .
4. موسي به قصد كشت با آن مرد گلاويز نشد، بلكه براي رهايي آن بني اسرائيل از دست ظالم بود و اين كار نه تنها جايز، بلكه واجب است.
4. چون حضرت احساس ميكرد اين برخورد موجب نا خرسندي خدا گردد، دلمشغولي وادارش ساخت كه استغاثه به درگاه ايزدي برد و طلب مغفرت نمايد; خداوند نيز استغاثه او را پذيرفت و او را بخشيد.
5. اگر فردي حفظ خونش محترم نباشد و به هر علتي (عمدي يا غير عمدي) كشته شود، طرف مقابل مجازات نخواهد شد و پرداخت ديه لازم نيست.
6. در صورتي كه خون مقتول محترم باشد و خطاً به قتل برسد، متهم قصاص نميشود; بلكه تنها بايد ديه پرداخت شود. پرداخت ديه در برخي موارد به عهده بيت المال و گاهي به عهده عاقله( اقوام )متهم است.(3)
پي نوشت ها:
1. قصص(28) آيه15.
2.همان، آيه16.
3. تنزيه الانبيأ، آية اللّه معرفت، ص 297، انتشارات نبوغ؛
منشور جاويد، آيت اللّه سبحاني، ج 5، ص 67 ـ 116، انتشارات اسلامي؛
معارف قرآن، در راه و راهنما شناسي، آية اللّه مصباح يزدي، 4 و 5، ص 172، مؤسسه پژوهشي امام خميني.
