پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
در من لايحضره الفقيه شماره حديث 1031 آمده است: حسن بن محبوب از علي بن حسن بن رباط و او از سعيد أعرج روايت كرده: از امام صادق(ع) شنيدم:

خداوند رسول خود(ص) را به خواب برد يا خواب را بر او غالب گردانيد. وقت نماز صبح گذشت تا اينكه آفتاب طلوع كرد، آن گاه پيامبر از خواب برخاست، ابتدا دو ركعت نافله صبح را كه قبل از طلوع فجر بايد به جا آورد خواند. پس از آن نماز صبح را به جا آورد. يك بار نيز خداوند حضرت را در نماز چهار ركعتي دچار فراموشي ساخت و حضرت در ركعت دوّم نماز را سلام داد.

آن گاه امام حكايت ذي الشّمالين را بيان فرمود:

اين دو مورد را نسبت به حضرت واقع نساخت، مگر به خاطر رحمت و شفقت بر امّت، تا مبادا اگر مسلماني را خواب در ربود و نمازش قضا شد، يا در نماز دچار فراموشي شد، او را سرزنش كنند و با خود گويند فخر كائنات رسول خدا را اين حادثه رسيد. ما را سهل باشد كه سهو و خواب پديد آيد.

اين روايت ضعيف السند است چون:

1- در سند حديث" الحسن بن محبوب عن الرباطي عن سعيد الأعرج" وجود دارد كه رباطي بين حسن بن رباط بجلي(كه در معجم رجالي توصيف نشده ) و علي بن حسن بن رباط كه امامي ثقه است، مشترك است.

2- ذو الشمالين و يا ذواليدين ضعيف و يا مجهول الحال است.

3- روايت خبر واحد است. خبر واحد در اعتقادات حجت نيست(اين مساله چون مربوط به نبوت است، جزو اعتقادات مي باشد).

اما در توجيه محتواي آن گفته اند:

سهو و فراموشي رسول خدا قابل قبول نيست، زيرا اگر جائز باشد كه پيامبر در نماز كه جاي حضور قلب است، سهو نمايد، پس ممكن است در تبليغ احكام الهي نيز دچار سهو شود، زيرا نماز بر حضرت همچنان واجب است كه تبليغ احكام الهي واجب است.(1)

پي نوشت:

1. صدوق، محمد بن علي، من لا يحضره الفقيه، ترجمه غفاري، تهران، نشر صدوق، 1367ش، ج‏1، ص 556-555.