پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
رفتارهاي ايشان موجب تبديل اختلاف‌نظر به دعوا با ساير همکاران می شود.
پرسشگر محترم! نيازي به استعفا نيست. متأسفانه فرهنگ‌سازی در اين زمينه يا وجود ندارد يا کم است که افراد فقط سعي می‌کنند وظايف قانوني خودشان را انجام دهند ...
  1. سلام، بنده در يک اداره دولتي معاون هستم. رئيس بنده خانمي است که گاهي اوقات بسيار شکاک و گاهي اوقات بسيار سرسخت است. علی‌رغم اينکه بسيار پرکار است، اما رفتارهاي ايشان موجب تبديل اختلاف‌نظر به دعوا و کدورت با ساير همکاران می‌شود. در صورت اشتباه يک کارمند، آن‌چنان سر آن کارمند فرياد مي‌زنند (حتي ملاحظه سن و سال را هم نمي‌کنند) که گويي اين کارمند همان کارمندي نيست که هميشه از او تعريف مي‌کرده‌اند. اگر فردي رفتار غلط ايشان را به خودشان بگويد از خود سرسختي نشان مي‌دهند و در جمع‌هاي ديگر شروع به بد گفتن از آن فرد مي‌کند. حتي شروع به مقدمه‌سازي جهت انتقال يا استعفاي آن فرد از مسؤوليت خود مي‌شوند. هرچقدر سعي می‌کنم با صحبت ايشان را قانع کنم (صحبت بدون حضور فرد سوم) که فلان رفتارشان نه‌تنها به مصلحت اداره نيست و موجب مي‌شود که همکاران از ايشان متنفر شوند و نسبت به آينده اداره دلسرد شوند، با استدلال‌هاي بی‌پایه و اساس مقاومت مي‌کنند. در ابتداي کار برداشتم اين بود که ايشان بسيار پرجرئت هستند اما آلان برداشتم اين است که ايشان از درون شخص ضعيفي هستند و تلاش ايشان براي تخريب منتقدان خود يک مکانیم دفاعي جهت پوشش ضعف‌هاي خودشان است. نمي‌دانم چه‌کار کنم. متأسفانه به علت وضع اداره استعفا را صلاح نمي‌دانم وگرنه چند وقتي هست که مي‌خواهم به سراغ مافوق ايشان بروم و استعفايم را تحويل بدهم.

پرسشگر محترم! نيازي به استعفا نيست. متأسفانه فرهنگ‌سازی در اين زمينه يا وجود ندارد يا کم است که افراد فقط سعي می‌کنند وظايف قانوني خودشان را انجام دهند و از وظايف انساني و اخلاق حرفه‌ای يا آگاهي ندارند يا لزومي به آگاهي از آن نمی‌بینند!

البته این‌یکی از منشأهای چنين رفتارهايي است. به‌هرحال دلايل ديگري هم می‌تواند باشد که بعضی غير اختياري است. عوامل گوناگوني باعث می‌شود که آدميان دچار غفلت مي شوند يا در برابر اصلاح از خودشان سرسختي و مقاومت به خرج می‌دهند. به‌هرحال شخصيت افراد بسيار پيچيده است و به‌راحتی نمی‌توان درباره آن نظریه‌پردازی کرد يا نسخه درماني پيچيد.

همين مقدار که با ايشان گفتگو داشتيد کافي است. وقتي اثر ندارد، بيش از اين تکليفي هم نداريد. قرآن کريم می‌فرماید هر فردي به مقداري تکليف دارد که توان و شرايطش به او اجازه دهد (1). همین‌که راضي به اين کارها نيستيد و آن‌ها را تأیید نمی‌کنید کافي است. يادتان باشد قدم اول براي اصلاح اين است که طرف مقابل خودش بخواهد و اراده‌ای داشته باشد.

موفق باشيد.

 

 

پی‌نوشت:

  1. سوره بقره، آيه 285.
حوزه فعالیت: