پاسخ ارائه شده در پاسخ به سوال یک پرسشگر با مشخصات خاص می باشد لذا در صورتی که سوالی دارید از طریق درگاه های پاسخگویی پیگیری فرمائید.
آن دو تکبير چيست و حکمتش چه می‌باشد؟
همان‌گونه که مطرح کرديد حضرت علي علیه‌السلام به فرزند خود امام حسن علیه‌السلام چنين وصيتي فرمودند. به گزارش اين مطلب که توسط ياران امير مؤمنان علیه‌السلام ...

سلام‌علیکم؛ آيا درست است که حضرت علي علیه‌السلام به پسرش وصيت کرد که نماز ميت حضرت را با هفت تکبير بخواند؟ اگر درست است،آن دو تکبير چيست و حکمتش چه می‌باشد؟

لطفاً در صورت امکان هر چه دراین‌باره می‌دانید بيان فرماييد و منبع موثق معرفي فرماييد.

با تشکر

با سلام و آرزوي قبولي عبادات و تشکر از ارتباط شما با مرکز ملي پاسخگويي به سؤالات ديني.

سه نکته در پاسخ به سه سؤال شما :

نکته اول: همان‌گونه که مطرح کرديد حضرت علي علیه‌السلام به فرزند خود امام حسن علیه‌السلام چنين وصيتي فرمودند. به گزارش اين مطلب که توسط ياران امير مؤمنان علیه‌السلام نقل شده  و مرحوم عبدالکریم بن طاووس برادرزاده سيد بن طاووس در کتاب فرحه الغري ذکر کرده توجه فرماييد:

قال في آخره أبو عبد الله الجدلي و قد حضره عليه السلام و هو يوصي الحسن فقال يا بني إني ميت من ليلتي هذه فإذا أنا مت فغسلني و كفني و حنطني بحنوط جدك و ضعني على سريري و لا يقربن أحد منكم مقدم السرير فإنكم تكفونه فإذا المقدم ذهب فاذهبوا حيث ذهب فإذا وضع المقدم فضعوا المؤخر ثم تقدم أي بني فصل علي و كبر سبعا فإنها لن تحل لأحد من بعدي إلا لرجل من ولدي يخرج في آخر الزمان يقيم اعوجاج الحق فإذا صليت فخط حول سريري ثم احفر لي قبرا في موضعه إلى منتهى كذا و كذا ثم شق لحدا فإنك تقع على ساجة منقورة-ادخرها لي أبي نوح و ضعني في الساجة ثم ضع علي سبع لبنات كبار ثم ارقب هنيهة ثم انظر فإنك لن تراني في لحدي(1)

ترجمه: جعفر بن مبشر در كتاب خود روايت كرده است به اسناد خود از ابى عبد الله جدلى كه چون حضرت علي عليه السلام به حالت احتضار رسيد به حضرت امام حسن عليه السلام وصيت فرمود كه اى فرزند! من دراين شب از دنيا خواهم رفت. مرا غسل بده و كفن بپوشان و از كافورى كه از بهشت آوردند و جدت رسول خدا را به آن حنوط كردند حنوط كن و مرا در تابوت بگذار و هیچ‌یک از شما به جلوي  تابوت  نزديك نشويد چون بى‏آنكه كسى بردارد برداشته خواهد شد، و وقتی‌که طرف جلوي  تابوت از زمين برخيزد، شما طرف ديگر را برداريد، و به هر طرف كه سر تابوت برود، پشت سر آن برويد، و هرگاه طرف جلوي تابوت پايين آمد ، شما طرف ديگر را بر زمين گذاريد؛ پس پيش آى- اى فرزند!- و بر من هفت تكبير بگو و اين جايز نيست از براى كسى بعد از من مگر از براى شخصى از فرزندان من كه در آخرالزمان قيام خواهد کرد و  کجي و انحراف كه در حق ايجاد شده را  درست خواهد كرد.

 پس چون از نماز فارغ شوى، بر دور تابوت خطى بكش و موضع تابوت را نشان كن؛ بعد درهمان جاى تابوت، قبرى از براى من بكن؛ پس لحد از براى من بساز و  به تخته‏اى كه پدرم، حضرت نوح (علیه‌السلام ، برای  من در آنجا مقرر ساخته خواهي رسید؛ مرا بر روى آن تخته بگذار و هفت خشت بزرگ بر روى لحد بگذار و لحظه‏اى صبر كن؛ پس در قبر نظر كن كه مرادرلحد خود  نخواهى ديد.

نکته دوم: اما اينکه پرسيديد حکمت آن دو تکبير چيست در پاسخ بايد گفت که حکمت آن براي ما روشن نيست ولي می‌توان گفت که یقیناً  اسراري در آن وجود دارد که ما از آن بی‌خبریم.

نکته سوم: شبيه اين مطلب روايتي است از امير مؤمنان علیه‌السلام که بدين شرح است:

عن علي عليه السلام  قال: إن رسول الله ص لما أتاه جبرئيل بنعي‏ النجاشي بكى بكاء حزين عليه و قال إن أخاكم أصحمة و هو اسم النجاشي مات ثم خرج إلى الجبانة و كبر سبعا فخفض الله له كل مرتفع حتى رأى جنازته و هو بالحبشة (2)

ترجمه: از امیرالمؤمنین علیه‌السلام روايت شده كه چون جبرئيل خبر مرگ نجاشى پادشاه حبشه را به پيغمبر اکرم داد آن حضرت  گريه حزينى كرد و فرمود برادر شما اضحمه كه نام نجاشى پادشاه حبشه است وفات كرد.

پس‌ازآن به صحرا و در مصلا تشريف برد  و هفت مرتبه تكبير گفت.

آنگاه  همه بلندی‌ها ( تپه‌ها و کوه‌ها ) از براى آن حضرت هموار شد تا اينكه در حبشه جنازه اضحمه را ديد.

از امام باقر علیه‌السلام روايت شده که رسول خدا صلی‌الله عليه وآله بر بدن شهداي بدر نه بار يا هفت بار تکبير گفتند: قد كان يكبر على أهل بدر تسعا و سبعا(3)

 

پی‌نوشت‌ها:

1. فرحة الغري في تعيين قبر أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام في النجف، ص33.

2. عيون أخبار الرضا عليه السلام، ج‏1، ص279.