پاسخ
این سؤال نیز تكراری است، كراراً پاسخ آن گفته شد.
اوّلاً:‌ پیروزی مسلمانان، بر فارس و روم عللی داشت:
1. خستگی جهان آن روز روم و فارس بر اثر جنگهای پیاپی و نبودن یك برنامۀ صحیح كه طبقات مختلف كشور را سعادتمند سازد و عدالت را در میان آنان گسترش دهد. و این خود زمینۀ پیدایش این حالت بود كه وقتی ندای عدالت را بشنوند، همگی به آن پاسخ مثبت بگویند.
2. 2. برنامه نورانی اسلام، كه تعالیم آن مثل نوری درخشید و دلها ناخودآگاه پذیرای آن بودند و در نتیجه دروازه های شهرها را در برابر لشكر اسلام، می گشودند.
3. ما هرگز معتقد به ارتداد صحابه به معنای كفر نبوده ایم و اصولاً صحابه پیامبر در مسألۀ خلافت به چند گروه تقسیم می¬شوند.
الف. اكثریت عظیم و قریب به اتفاق آنها كه خاموش و بركنار از این مسائل بودند و در مقابل عمل انجام شده قرار گرفتند.
ب. گروهی نیز پیشگامان تشیع بودند و به پیروی از علی سكوت كرده و با نظام همكاری كردند.
ج. گروهی حاشیه نشینان خلافت بودند كه زمام امور را به دست گرفتند.